trafiłem na materiał, który dobrze pasuje do mojej drogi i do tego, co próbuję zmieniać w moim życiu. zwykła rozmowa i zwykłe zakupy, a jednak pełne treści, które warto mieć pod ręką – bo przypominają o prostych rzeczach, które decydują o tym, co naprawdę jemy. materiał obowiązkowy do obejrzenia.

bywa tak, że człowiek wpada w wir codzienności i nie zauważa, jak wiele jego wyborów jedzeniowych to tylko wygoda w ładnym opakowaniu. podczas rozmowy pawła albrechta z jakubem mauriczem zobaczyłem dokładnie to – zwyczajne produkty z półek, te najbardziej codzienne, które niby niczym nie różnią się od siebie, a jednak kryją w sobie mechanizmy, przez które tak często karmimy się w zły sposób. szybciej, taniej, łatwiej. a potem to „szybciej, taniej, łatwiej” zamienia się w otyłość, choroby, depresję i cichy smutek codzienności.

nie była to dla mnie sensacja, raczej kolejny krok w uczeniu się właściwego żywienia. od dawna wiem, że marketing ma swoje sztuczki, ale tu dostałem gotowe przykłady, które jeszcze mocniej otwierają oczy. jogurty „fit”, które na froncie obiecują zdrowie, a z tyłu mają syropy, słodziki i aromaty. płatki śniadaniowe, które w nazwie podkreślają pełne ziarno, a po przeliczeniu okazują się zwykłym deserem. batoniki białkowe, które poza proteiną wpychają w nas błonnik z tuby i sztuczne słodziki. sosy, które w jednej łyżce mają sól na pół dnia. wędliny, które na etykiecie są „bez konserwantów”, a w składzie lądują ekstrakty roślinne będące naturalnym źródłem tych samych związków, od których niby chcemy uciec.

to właśnie te przykłady przypominają mi, że chemia w jedzeniu to nie tylko dodatki „dla smaku”. to mechanizm uzależniający. smaki napompowane do granic, tak intensywne, że naturalne jabłko czy zwykła marchew wydają się blade. to jest walka, którą prowadzę – powolne odzwyczajanie się od nałogu, który uderza codziennie, kilka razy dziennie, a jego ofiarą jest niemal każdy.

moje kubki smakowe zaczynają się zmieniać. coraz częściej czuję, że naturalne jedzenie smakuje lepiej. ale droga jest trudna, bo wciąż kuszą mnie te produkty, które obiecują „fit”, „bez cukru”, „light”. prawda jest jednak taka, że jedzenie pełne chemii to nałóg – i to jeden z najgorszych. bo nie potrzebujesz specjalnej okazji, żeby po nie sięgnąć. ono stoi na półce w każdym sklepie i udaje normalność.

film potwierdził tylko, że jestem na dobrej drodze. nie działam impulsywnie – moje czyszczenie kuchni od dawna jest zaplanowane. to część większej układanki: lepszego żywienia, walki z niewłaściwymi nawykami i uczenia się na nowo smaku.

jedzenie nie jest tylko paliwem. jest też kulturą, schematem, przyzwyczajeniem, które łatwo może stać się więzieniem. a ja nie chcę być więźniem chemii i wygody. chcę budować coś odwrotnego – życie oparte na prostych wyborach, na jedzeniu, które nie jest napompowane, a mimo to daje siłę.

i właśnie dlatego ten materiał ląduje u mnie w kategorii „skarby”. bo jest jednocześnie przypomnieniem i ściągą: patrz na skład, nie na front opakowania. porównuj wartości w przeliczeniu na 100 g, nie na „porcję”. uważaj na słodziki, na oleje utwardzane, na marketingowe obietnice. wybieraj produkty z krótkim, zrozumiałym składem. bo to, co wydaje się oczywiste, w praktyce okazuje się codzienną pułapką.